Floscularia Gotisch Roosvenster

Je zweeft op ooghoogte met een rij Floscularia ringens-buizen die langs de gerichte richels van een Potamogeton-stengel oprezen als zuilen van een verzonken kathedraal, elke buis bedekt met een mozaïek van met de hand gerolde detrituskorrels in amber, oker en roestbruin, samengedrukt tot iets dat aan een middeleeuwse kassei-straatweg doet denken. De dichtstbijzijnde dier heeft zijn corona volledig ontvouwen — twaalf brede, doorschijnende lobben, week als nat zijde, die zich uitspreiden als het traceerwerk van een gotisch roosvenster hangend in open water, elk lob pulserend met metachronale ciliagolven die langzame spiraalvormige wervels in het particulaire water schieten, fijn detritus en flagellaten zachtjes naar het centrale buccale veld geleidend. Het licht valt van twee kanten en twee temperaturen: van onderen straalt het plantenweefsel een warm groengoud omhoog dat de buisvoeten verlicht en lange, koelblauw-grijze schaduwen over de geribde stengel werpt, terwijl van bovenaf het waterkolom een koeler, diffuus blauwwit omgevingslicht bijdraagt dat de detrituskorrels als minuscule spiegelende hoogtepunten oplicht. Op deze schaal — waar water zich gedraagt als glycerol, traagheid betekenisloos is en één ciliaire slag voldoende is om een spiraalvormig stroom te scheppen die het gehele veldvol zwevende deeltjes herschikt — is de voortdurende, geduldige pulsering van die twaalf lobben niet enkel beweging maar architectuur en functie in één.