Bromeliabak Barnstenen Schemering

Zwevend in het tanninerijke water van een bromeliaceënreservoir bevindt de kijker zich op een schaal waarop de wasachtige bladwand links opgaat als een kathedraalsteunbeer van jade en donkerrood, terwijl de amberkleurige huinezuren en looizuren elk lichtdeeltje omvormen tot lauwwarm theebruin, zodat alles wat verder dan een millimeter verwijderd is oplost in een kopergouden schemer. Op de bladwand kruipt een Lecane met stille autoriteit, haar doorzichtige loreca dicht tegen de koepelvormige cuticulacellen gedrukt, haar kleefteentjes verankerd in het microreliëf van het bacteriële biofilm terwijl haar mastax in regelmatige pulsen amber licht breekt als een minuscule geknepen prisma. Middenwater zweeft een bdelloïde Philodina voorwaarts op de stroom van haar eigen dubbele trochaalkransen, wier metachroon slaande cilia de optische illusie wekken van twee zachte, bijna bioluminescente schijven die de omgeving verlichten met een blauwwit waas. Rechts loert een slanke Cephalodella met half-uitgestrekte forcipate trophi op een kleiner raderdiertje dat nauwelijks zichtbaar is in de tannine-nevel, terwijl boven hen een groot bladfragment daalt als een reusachtige meteoriet, zijn marges vervaagd door bacteriën en schimmeldraden, en vanuit de bovenhoek een enkele mug larve seta het beeld binnenkomt als een massieve architecturale kabel die de hele amberwereld lijkt te dragen.