Jurassisch Vuursteen Glinstering

Je blikpunt drijft door een verstilde onderwereld van steen, een dunne plak oeroude oceaanbodem doordrenkt met opvallend licht dat van onderaf opwelt en door honderdvijftig miljoen jaar gecomprimeerde geschiedenis filtert. Wat je ziet is een onafzienbaar mozaïek van regekristalliseerde radiolariëntesten — bolvormige koepels, afgeknotte kegels, zachtjes vervormd door de onmetelijke druk van millennia aan sediment — samengeperst tot een naadloos weefsel van chalcedoon en microkristallijn kwarts in tinten van asgrauw, beencrème en spookachtig lichtend wit. Het doorvallende licht geeft elk oppervlak een inwendige gloed, alsof het gesteente zelf zwakjes fosforeseert, als maanlicht gevangen in berijpt glas, en waar minuscule kwartskorrels het gepolariseerde licht op iets verschillende hoeken opvangen glinstert een subtiel birefringent patroon over de wanden van de testen. Tussen de vormen in bloeden roestoranje en gedroogdbloedkrimson hematietvlekken door het cement — de gemineraliseerde restanten van het poriënwater dat ooit de tussenruimten van een verdwenen Jurassische zee vulde, nu getraceerd als ijzerroestaders door de steen. Diepte wijkt in alle richtingen terug als een schijnbaar oneindige opeenstapeling van steeds vagere spookvormen, fossielen van drijvend plankton dat zijn silicaten ooit afzette op de bodem van een oceaan die allang niet meer bestaat.