Onderdompeling in Coma-kern

In elke richting torenen immense elliptische sterrenstelsels op, waarvan de dichtstbijzijnde een kwart van de zichtbare hemel vult — hun buitenste schillen lossen niet scherp op maar vervagen geleidelijk in een doordringende amber-gouden nevel van intracluster-licht, het gestripte sterrenlicht van miljarden zonnemassa's dat na miljarden jaren van getijdewisselwerking vrij door het cluster zweeft. Vanuit het centrale brightest cluster galaxy lansen twee volmaakt gecollimeerde stralen van elektrisch violet-wit plasma naar buiten het interclustermedium in, synchrotronstraling die vanuit een verblindende indigoader aan de randen uitwaaiert tot doorschijnende violette lobben die als lumineuze kneuzingen in het warme gouden medium wegvloeien. Waar de stralen het omringende hete plasma — een thermisch brouwsel van tientallen miljoenen graden — doorpersen, snijden zij subtiele caviteiten uit, iets koelere en donkerdere holten omgeven door dunne samengeperste schillen van iets fellere thermische emissie. Gebogen over het middenvlak en de achtergrond flitsen strakke elektrisch-blauwe zwaartekrachtsbogen — ver verwijderde achtergrondstelsels wier licht door de enorme ruimtekromming van het cluster in gedeeltelijke Einsteinringen is gebogen — een koele blauwe vreemdheid die scherp contrasteert met het alomtegenwoordige warme goud. Het geheel vormt één onafgebakend volume van licht, materie en zwaartekracht, een levende kathedraal gebouwd uit oud sterrenlicht die zich in elke richting zonder grens uitstrekt.