Fluorescerende Zenuwring Halo

Je zweeft minder dan tien micrometer van de farinxwand, een immense, bleekgestreepte spierzuil die voor je opdoemt als het flankgebergte van een gletsjer, zijn oppervlak gesneden in nauwkeurige longitudinale richels en dwarse corrugaties die het bioluminescente licht van alle kanten opvangen. Rondom deze centrale pilaar omsluit de zenuwring alles: een dichte, vlammende krans van neuropil, niet breder dan twintig micrometer, maar zo complex dat hij vanuit jouw zwevende positie de omvang van een continent lijkt te bezitten. Koele cyaanblauwe draden van amphide sensorische neuronen weven naar binnen als rivieren van smeltwater, terwijl heetroze interneuronvezels een diepe warmte uitstralen en geelgroene motorische commissuren boogvormig wegkrommen in de duisternis daaronder, waar het ventrale zenuwkoord zijn lange reis naar de staart begint. Synaptische blaasjesgroupen verschijnen als verblindend witte vonken — bevroren supernova's van calciumverzadigde membraanfusie — verstrooid door het magenta-en-cyaanweefsel als sintels in een nachtwind, terwijl achter je de pseudocoelom een volkomen lege, optisch heldere vloeistofruimte vormt die leest als interstellair vacuum. Alleen de ring verlicht, alleen de ring telt: een levende kroon van elektrochemisch vuur, brandend in permanente duisternis terwijl de worm zijn bacterieel continent doorploegt, één lichaamslengte per seconde.