Binnenste van de Driestralige Maalruimte

Je bevindt je in het hart van een ruimte van amper veertig micrometer doorsnede, maar aan je geschaalde zintuigen ontvouwt ze zich als een gotische kathedraal van levend weefsel: drie gekromde slijpplaten van elektron-dichte cuticula — hoornkleurig en doorschijnend als gepolijst barnsteen — slaan langs hun radiale naden naar binnen samen, terwijl de stervormige lumen daartussenin samentijgt en de farmaceutische vloeistof in trage, visceuze bogen naar buiten stuwt. De wanden boven en rondom je zijn opgebouwd uit gestreepte spierbundels die als de ribben van een Romaans gewelf naar een gemeenschappelijk middelpunt krommen, elke sarcomeerband zichtbaar als een afwisseling van bleek en donker in het rooskleurige, bijna doorschijnende cytoplasma — acto-myosine-roosters die een subtiele blauw-zilveren irisatie afgeven wanneer ze volledig uitlijnen. In de omgevende vloeistof, troebel van opgeloste eiwitten en voldoende viskeus om alles in traag Brownse suspensie te houden, drijven gouden lipidedruppels voorbij als volmaakte bolvormige lenzen, elk eentje een omgekeerd miniatuurspiegelbeeld van de slijpplaat achter hen projecterend op hun eigen oppervlak, terwijl gebroken bacteriefragmenten — doorzichtige staafvormige geesten met nog flauw fosfolipide-blauwe randen — in lome bogen tumelen voor ze naar de intestinale klep worden meegesleurd. Het licht heeft hier geen vaste bron: het sijpelt door de doorschijnende spier- en cuticulawanden naar binnen, verspreidt zich als een zachte, bronsgekleurde gloed die het sterkst is bij de cuticula-naden en vervaagt naar het centrum toe, zodat de hele ruimte baadt in een warm barnsteen dat je omhult als vloeibaar hars — en dit alles staat op het punt te worden doorklieft door de volgende verpletterende slag van de molen.