Binnenste van Sterrenwindbel

De beschouwer bevindt zich diep binnen de holte van een Wolf-Rayet-windbel, omgeven door een kathedraal van onzichtbaar vuur: in het absolute middelpunt brandt een compacte blauw-violette ster op circa 80.000 Kelvin, haar licht zo intens geconcentreerd dat het omringende plasma — verhit tot tien miljoen Kelvin maar nagenoeg transparant — slechts als een glasachtige trilling zichtbaar wordt, een hittedistortie op de schaal van lichtjaren. De binnenste wand van de samengeperste schaal rijst rondom op als een ononderbroken koepel van diepblauw en groenachtig kobalt, gestructureerd door verboden [O III]-emissie in gelaagde lichtgordijnen waarvan het oppervlak is opgebroken door Rayleigh-Taylor-instabiliteitsvingers — zuilen van dichter schaalmateriaal die als omgekeerde bergen omlaag zinken in de windholte, gerold aan hun punten als kolkende cumuluskoppen en door het centrale sterlicht aan hun randen opgelicht in bleekblauw-wit terwijl hun kern diepgroen-teal blijft. Aan de buitenste grens van dit alles tekent zich een brede crimson en bordeauxrode rand af in Hα-emissie, waar de voorwaartse schokgolf het ongestoorde interstellaire gas raakt en uitrafelt in sluierachtige filamenten die naar het donker toe uitwaaieren als bevroren rook. Het geheel — de laaiende kern, de onzichtbare hitte ertussen, de vingerrijke schildwand en de rode zoom aan de horizon — vormt een volledig gesloten panorama van lichtgevende complexiteit waarvan de werkelijke afmetingen elk menselijk ruimtegevoel te boven gaan.