Soredia-rotsen op Korstmosplateau

De kijker zweeft op ooghoogte boven een uitgestrekt plateau van korstmos, een gebarsten landschap van as-grijs en celadongroen dat zich uitstrekt als een versteende woestijn van formaat. De ronde sorediumkorrels — compacte pakketjes van schimmeldraden en fotosyntetiserende algencellen waarmee het korstmos zich ongeslachtelijk verspreidt — torenen op als krijtwitte rotsblokken, hun poederig-wasachtige oppervlak verstrooiend in het felle middaglicht als een zachte aureool. In de scheuren van de gebroken fungale cortex gloeien clusters fotobionte algencellen in een koude blauwgroen tint, hun chloroplasten zo dicht opeengepakt dat ze als ingebedde glasvezels onderlicht lijden te geven aan de ruige vlakte. Twee citroengele Sminthurus-springstaarten — bolvormige springstaarten waarvan het borststuk en het achterlijf volledig zijn samengevloeid tot één gedrongen bol — bewegen zich tussen de sorediumkeien, hun intensiteit bijna fosforescerend tegen het vale grijs-groene palet. Aan de horizon eindigt het korstmosplateau abrupt als een verticale klif, waarboven ruwe roze-grijze graniet zichtbaar wordt met glinsterende veldspaatkristallen — een herinnering dat dit hele biologische wereld op niets meer rust dan steen.