Schorskeverkever Schimmel Galerij

Je hangt aan de rand van een schorskevertunnel die zich voor je uitstrekt als het schip van een kathedraal — wanden van warm roodbruin houtvezel met witte ambrosiaplukken die zacht oplichten tegen het blauwzwarte Ophiostoma-kleursel dat als een gekneusd hemelgewelf door het nerf sijpelt. Op de grond liggen cylinders geperst zaagsel en uitwerpselen zo groot als rotsblokken opgestapeld, terwijl dunne watermenisci in de spleten ertussen gekromde glaswanden vormen die het zwakke licht opvangen tot felle halvemaantjes — want bij deze omvang is oppervlaktespanning een geologische kracht die beweging dicteert en gevangen houdt. Een bleke roofdiertige mesostigmata-mijt snelt met resolute, snelle passen door de voorgrond, haar cheliceren licht gespreid en waakzaam, terwijl een handvol hypopus-mijten — de foretische dispersiestadia van een heterostigmataan — roerloos als gepolijste amberlenzen aan de wand geklemd zitten, hun lichamen teruggebracht tot doorzichtige schijfjes met strak gevouwen pootjes die het Ophiostoma-staining spiegelend weerkaatsen. Vijftig of zestig lichaamslengte verderop gloeit de galerij-opening als een kleine cirkel van warm geelgroen woudlicht, waaruit gestold haze van houtsstof en schimmelsporen in lage, crepusculaire schachten over de ribbelige tunnelwanden strijkt — dit is het dwarsprofiel van een bosecosysteem dat zich centimeter voor centimeter afspeelt, maar op deze schaal een continent beslaat.