Tentakel Colloblast Prooi Slag

Je zweeft roerloos in het mesopelagische duister, oog in oog met een tafereel van stille, onvermijdelijke geweld op een schaal die het oog nauwelijks kan bevatten. Voor je strekt zich een tentillum van *Pleurobrachia* uit — een glazen draad, ijsblauw en doorschijnend, bezet met tientallen colloblastkoepeltjes die als dauwdruppels langs zijn lengte zijn geschikt, elk een perfect halfbolvormige kop vol refractaire granules die het schaarse, blauwverschoven omgevingslicht opvangen en terugkaatsen als koud wit goud. Dit zijn de kleeforganen van het ribkwal-lichaam: gespecialiseerde cellen zonder tegenhanger in het dierenrijk, elk uitgerust met een spiraalvormig filament dat ontrolt bij contact en een biochemisch onlosmakelijke binding met prooioppervlakken aangaat — geen gifspuit, maar pure, moleculaire vasthechting. In de rechterbovenhoek dringt de antenne van *Calanus* het beeld binnen als een architectonische ruïne van roestbruin en amber chitine, haar dwarsgeribde oppervlak al bezaaid met platgedrukte colloblastkoppen wier granulair materiaal zich in nauwelijks zichtbare kleverige aureolen over het exoskelet spreidt terwijl het tentillum zichzelf al terugt rekt, de zwempoten van de kreeftachtige nog waaierend in een weerstand die zinloos is geworden.