Microtubulaire Vrachtspoorbaan

Boven op de ijzige, veelhoekige koepel van het adenoviruskapsid word je meegesleurd door het binnenste van een geïnfecteerde cel, terwijl twee parallel lopende microtubulaire rails zich direct onder je uitstrekken als reusachtige hangbrugkabels van zeeschuimgroen licht, hun protofilamentrichels — elke naad een rij tubulinesdimerenparen van slechts vier nanometer breed — oplichtend met een koud fosforescerend schijnsel dat omhoog kruipt langs de eiwitonderbuik van het kapsid. Dyneinemotorcomplexen, krabachtige constructies van ijzergrijs en geoxideerd koper met een spanwijdte van vijftien nanometer, zetten zich schrap in asymmetrische krachtposities langs de rail, hun spiraalvormige stelen de tubulineoppervlakken betastend terwijl hun lading-bindende domeinen via amberkleurige linkereiwit-bruggen de onderkant van het virion omklemmen en het geheel onverbiddelijk in de richting van de nucleaire envelop trekken — die ver vooruit als een donkere, planetaire muur gewelfd staat, bezaaid met de gouden oogringen van kernporencomplexen. Rondom dit alles dringt het cytoplasma zich op als een gewelddadig opeengepakt woud: ribosomen van versleten brons in clusters van drie tot acht samengeknoopt langs onzichtbare mRNA-draden als keien in een rivierbedding, terwijl actinefilamenten in slagaderlijk rood er dwars doorheen vlechten met hun nauwelijks zichtbare dubbelhelixdraai, alles ondergedompeld in een diffuus moleculair licht dat van geen enkele bron afkomstig lijkt maar van de materie zelf uitstraalt en een atmosfeer van overweldigende biologische urgentie schept.