Smaragden Mos Kathedraal

Je bevindt je op de bodem van een moskathedraal, omringd door de dikke glazen zuilen van *Bryum argenteum*-stengels die zich als jadegroen marmer boven je verheffen, hun hexagonale celwanden doorschenen door gefilterd daglicht dat laag na laag chloroplastgroen heeft opgenomen voor het hier aankomt als een aquatisch, tijdloos schijnsel. Tussen de stengels spannen zich menisci van oppervlaktespanning — gebogen wanden van kwikzilver-heldere water, optisch perfect, die het groene licht breken in bleke prismatische bogen langs hun contactlijn met de cuticula — want op deze schaal zijn de moleculaire krachten aan het wateroppervlak sterker dan de zwaartekracht zelf. Je amber-gekleurde lichaam beweegt voorwaarts op acht gedrongen lobopodiale poten, elke klauw met precisie gezet in het weefsel van rhizoiddraden — elke draad slechts twee à drie micrometer dik, maar hier duidelijk zichtbaar als ankertouwen van bevroren glas die zich in het sediment verankeren tussen mineraalkorrels zo groot als huizen. In het zachte donker van je voorste segment zweeft de faryngeale bol als een spookachtige bol, geflankeerd door twee donkere oogvlekken net achter de afgeronde kop, terwijl verderop in de ruimte diatomeefrustrules als geslepen kristallen monumenten op de grond liggen te glinsteren in amberkleurig en zilver silicaat-licht.