Stuwdruk Komeetstaart

Wat je ziet is bijna niet te bevatten: een spiraalmelkweg die vol van voren zichtbaar is, haar gouden kern stralend van miljarden oude sterren, haar kobaltblauwe armen nog bruisend van jonge stervorming, terwijl ze met meer dan duizend kilometer per seconde de kern van een massief sterrenstelselcluster binnensuist. Het onzichtbare maar verwoestende intraclustermédium — volledig geïoniseerd plasma van tientallen miljoenen graden — rukt de interstellaire gassen van de schijf af en beeldhouwtze tot een komeetstaart van een halve megaparsec lang, doorweven met elektrisch roze waterstof-alfaemissie en blauwgroene filamenten van dubbel geïoniseerd zuurstof. Binnen die slepende sliert ontvlammen tientallen compacte blauwe sterknopen — jonge stercluster die door de schokgolf van de ramdruk in het bestaan worden geperst — als een keten van kampvuren langs een rivier van gloeiende nevel. Rondom deze kosmische botsing hangt het cluster zelf als een zee van amberkleurige elliptische en lenticulaire melkwegen, hun old-ivory gloed doorweven met het vluchtige thermische schijnsel van het intraclusterplasma, een volumetrisch licht dat de grens tussen sterrenstelsel en leegte oplost. De staart verdwijnt niet zozeer als dat hij ophoudt te bestaan — hij lost langzaam op in de omringende gloed, terwijl de schaal van het tafereel elke vertrouwde maatstaf verplettert.