Protosupercluster op Kosmisch Middaguur

Je drijft stuurloos in het hart van een protosupercluster op kosmische middag, wanneer het heelal amper vier miljard jaar oud is en de materie zich in een volume perst dat drie keer kleiner is dan vandaag — in elke richting vliegt het gezichtsveld uit elkaar in een chaos van ongelijke, klonterige sterrenstelsels, hun onregelmatige vormen brandend in blauwwit ultraviolet licht van massieve sterren die binnen miljoenen jaren al zullen sterven. Reusachtige Lyman-alpha-nevels zweven als lichtgevende zeewierbanken door het voorplan: kolossale wolken geïoniseerd gas honderden kiloparsec breed, hun binnenkant verlicht door ingebedde steruitbarstingen en actieve kernen, hun randen oplopend van jade en elektrisch cyaan naar een flauw amberkleurig glinsteren waar het quasarlicht er doorheen valt. Verscheidene quasars prikken het tafereel als gevangen zonnen — elk een verblindend blauwwit punt omringd door een bolronde ionisatiehalo die van krijtachtig wit in het centrum via bleekgoud vervaagt naar roestbruin aan de periferie — terwijl de kosmische webfilament die dit stelsel verankert zichtbaar is als een zuil van diffuus amberhaze, zijn binnenste bezaaid met een losse keten van kleinere sterrenstelsels als brandende kralen aan een draad van warm-heet gas. Het geheel is een universum op de bouwplaats betrapt: gewelddadig, overvol van energie, elk kubiek megaparsec bruisend van het ruwe materiaal waaruit over miljarden jaren de rustige kosmische architectuur zal groeien die wij vandaag kennen.