AGN Straal Kosmische Fakkel

Op één megaparsec afstand van de actieve radiogalaxie ontvouwt zich een kosmisch tafereel van nauwelijks te bevatten omvang: in het hart van het beeld brandt de gouden elliptische gastheermelkweg als een samengeperste gloeiende kool, waaruit twee messcherpe, elektrischblauwe synchrotronstralen loodrecht op het galactische vlak schieten, gevoed door de supermassieve zwarte kern die materie verslindt en vrijgekomen energie met bijna de lichtsnelheid langs gekromde magnetische veldlijnen de ruimte in perst. Waar deze relativistische plasma-jets uiteindelijk uitdoven in de omringende intraclustermaterie, bollen ze uit tot reusachtige, woeliga radiolobben van oranje en baksteenrood geschokt plasma — structuren zo groot als hele galaxigroepen — waarvan de gekrulde oppervlakken getuigen van de gewelddadige botsing tussen relativistische elektronen en het diffuus gloeiende purperen gas dat de ruimte tussen de sterrenstelsels vult. Symmetrisch geflankeerd door de jets tekenen zich twee donkere röntgenholten af in het violette intraclustermedium: ovale, geesteachtige verzakkingen waar het plasmajet het hete gas letterlijk opzij heeft gedrukt, hun zachte grenzen omzoomd door lichter lila-witte samengeperste schillen die als jaarringen de geschiedenis van vroegere uitbarstingen vastleggen. Overal daaromheen strekt het intraclustermedium zich uit als een bijna lege, lichtgevende nevel — een uiterst dun, heet plasma dat zijn eigen röntgenstraling uitzendt en de tussenruimten vult met een schemering die geen enkel aards referentiekader kan vatten.