Levend Broeikas Paramecium

Je hangt roerloos voor de gebogen buitenwand van een levende cel, en het gehele gezichtsveld wordt ingenomen door wat er achter die wand schuilgaat: een ononderbroken mozaïek van honderden *Chlorella*-endosymbionten die het cytoplasma zo dicht opvullen dat het interieur doet denken aan een boskroon die van onderaf wordt aanschouwd, elke groene schijf nauwelijks vier micrometer breed maar gezamenlijk een vrijwel ondoordringbaar bladerdak vormend van verzadigd grasgroen tot donker bosgroen. De pellicle zelf — een dunne, licht geribbelde architectonische membraan van bleek barnsteen-goud — tekent zich af als het gebrandschilderd glas van een kathedraalvenster, met langs de buitenrand een zilverwitte franje van trilharen die het omringende water in beweging houden met een frequentie van twintig tot veertig slagen per seconde. Diep in het inwendige opent zich een bleek, niervormig gebied — de macronucleus, een grootcellige kern die het metabolisme en de genexpressie van de cel aanstuurt — als een verlichte open plek midden in het groene woud. Tussen de symbionten door schemert het cytoplasmatische sol als goudkleurig licht door bladeren: een vloeibaar milieu vol lipidekorrels en voedingsvacuolen, het levende bewijs van een intieme symbiose waarin de gastheercel de fotosynthese van haar bewoners oogst in ruil voor beschutting.