Viercellig Embryo Gouden Interieur

Je bevindt je op enkele micrometers afstand van de buitenwand van een nematode-eierschaal, een gebogen, doorschijnend membraan van samengeperste chitinepolymeren dat inkomend licht verstrooit tot een koel blauwwit schijnsel, als een verlichte ijswand die zichzelf van binnenuit verlicht. Door dat melkachtige schild heen zijn vier blastomeren zichtbaar, de eerste cellen van een delend embryo dat pas uren geleden is begonnen te bestaan: ze liggen klem tegen elkaar en tegen de schaalwand, hun contactvlakken geometrisch afgeplat tot scherpe klievingsgroeven zoals zeepbellen in een tetraëdrische stapeling. Elk van die bolvormige cellen draagt een kern van arctisch blauw licht, en daarbinnen gloeit de nucleolus als een kleine koude ster; het omringende cytoplasma is doorspekt met goudgele dooiergranules die autofluorescentie uitstralen en door de schaal heen een warme amberen gloed verspreiden. Op dit moment ontmantelt zich tussen twee blastomeren nog het laatste spooksel van een mitotische spindel, de microtubuli als zilveren draden gespannen tussen chromosomale massa's, terwijl de perivitelline vloeistof rondom met kristalhelderheid elk detail scherp houdt. De omringende baarmoederwand sluit dit hermetisch afgesloten, onder druk staande microwereld in van buitenaf, koraalroze en zacht, het enige bewijs dat dit embryo bestaat binnen een lichaam dat zelf al nauwelijks zichtbaar is voor het menselijk oog.