GFP Juweel Schakeling Lichaam

Voor je zweeft een wezen dat zijn eigen licht draagt: de volwassen hermafrodiet kronkelt in een sierlijke S-bocht door absolute duisternis, haar lichaam een gelaagd lantaarn van gekleurde emissie waarbij elke structuur oplicht als een andere vlam. De vier longitudinale spierbanden gloeiden vuurrood door de doorzichtige cuticula, hun diagonale sarcomeerstrepen — moleculaire architectuur op submicrometer schaal — geven het oppervlak het aanzien van gegolfd hitteschild, terwijl de centrale darm als een verzadigde smaragdgroene buis door het dier loopt, gevuld met honderden autofluorescerende korreltjes die langzaam tumelen in de visceuze cytoplasmastroming. Rondom de farynx — die als een tweekwabbige citroengele motor opdoemt aan het voorste uiteinde — vormen individuele neurale cellichamen een kroon van ijsblauw licht, de zenuwring zelf een cerulean waas van axonale neuropil die de moleculaire informatieverwerking van het hele dier belichaamt. Dieper in het lichaam drijven embryo's in de uterus als opaalachtige parels, hun blastomaergrenzen getekend in koelblauw-wit, elke klievingsfurrow een miniaturegalaxy van celdelingsgeometrie. Het geheel bestaat tegen een absoluut zwart dat geen diepte kent, zodat elk foton — oorspronkelijk afkomstig van GFP, mCherry en autofluorescentie in weefsellagen van nauwelijks tientallen micrometers dik — maximaal helder straalt in een universum waarvan dit dier zelf de enige lichtbron is.