Kosmische Kliffen van Carina

De blik wordt onmiddellijk gevangen door een monolithische wand van moleculair gas die zich recht omhoog uitstrekt over meerdere lichtjaren, haar oppervlak gelaagd in diepe amber- en mahoniekleurige tinten alsof het uit oeroude steen is gesneden — dichte wolken van koud moleculair waterstof zo compact samengedrukt dat zelfs de meest verwoestende straling van verre OB-sterren er niet doorheen kan breken. Aan de bovenste rand, waar de materie dun genoeg wordt om de onzichtbare ultraviolette vloed te bereiken, ontsteekt het gas in gloeiende spitsen van Hα-emissie: verhit ijzer in kosmisch formaat, hun randen uiteenraffelend in oplichtende draden, omzoomd door een dun laagje turquoise [O III]-emissie dat de grens markeert tussen neutraal moleculair gas en volledig geïoniseerd plasma. Loodrecht op de rotswand prikken dunne, strak gebundelde stralen van blauwwit geïoniseerd gas naar buiten — protostellaire uitstromen van pasgeboren sterren die diep verborgen in de wand zelf tot leven komen, elk een stille scheppingsdaad in het hart van de steen. De ruimte voor de wand is niet leeg maar doortrokken van ijle nevelsluiers in stoffig roze en warm goud, die de tussenliggende materie een atmosferische diepte geven die de enorme verticale massa nog onherbergzamer maakt.