Caulerpa Trabeculaire Gotische Zaal

Je kijkt de lengte in van een holle levende gang, want dit is het binnenste van één enkele cel — de lumen van een *Caulerpa*-stolon, amper twee millimeter wijd, maar zo overweldigend van architectuur dat het aanvoelt als het schip van een gotische kathedraal die zich in groene duisternis uitstrekt. De wanden gloeien van dichtgepakte chloroplasten, een doorlopend mozaïek van smaragd en viridaan dat zijn eigen licht lijkt voort te brengen, terwijl het fijne weefsel van cellulosemicrofibrillen als oud linnen in het wandoppervlak gegraveerd staat. Door de vacuolaire ruimte spannen trabeculae zich van wand tot wand — doorschijnende cytoplasmastranden die in vluchtende rijen verdwijnen, van warme ivoren bogen bij de voorgrond tot nauwelijks zichtbare zilveren draden ver in de groene diepte, elk een vliegende steunboog die geen steen maar leven draagt. Langs deze strengen drijven langzaam amberkleurige granules — zetmeellichaampjes en organellen meegevoerd door de cytoplasmische stroming — gouden stippen die bewegen met de bijna onmerkbare traagheid van een tiende micrometer per seconde, gloeiend als stofdeeltjes in kathedraalverlichting. Dit alles is het werk van één cel, die zonder tussenwanden haar hele uitgestrekte lichaam als één doorlopend cytoplasma beheert, haar structuur overeind houdend tegen de turgordruk van binnenuit door deze levende ribben van condensaat en eiwitfilamenten.