Keelholte Treft Rode Worm

Geperst tegen de koude, slibbige bodem van een vijverrand, aanschouw je van ongekend dichtbij hoe een reusachtig wezen — zijn bleek crèmewitte buikzijde trillend van ciliaire aandrijving — zich welft over een dikke, baksteenrode *Tubifex*-worm die half in het sediment is begraven. Vanuit dit gezichtspunt is de geëverteerde farynx het absolute middelpunt van de compositie: een vlezige, roze-witte spierkolom die als een kleine lantaarn oplicht in het olijfgroene water, zijn cirkelvormige lip in een hermetisch zuigring om het lichaam van de prooi geperst. Bij de contactzone explodeert het slib in een langzame, radiale paddenstoelwolk van opgewervelde deeltjes, elk korreltje afzonderlijk zichtbaar als een amber vonkje in de waterkolom, terwijl de bodem rondom uitstraalt in microcompressierimpels die de kracht van de aanval verraden. Door het doorschijnende vlees van het dier zijn de vertakte darmdivertikels zichtbaar als donkere, olijfbruine schaduwpatronen — biologisch gebrandschilderd glas — verlicht door het gedempt-groene filterlicht dat van het wateroppervlak als door een kathedraalvenster naar beneden sijpelt, en dat van deze ene daad van biologisch geweld een monumentale, bijna cinematografische compositie maakt.