Kwantum Staande Golf Arena

De waarnemer staat midden in een cirkelvormige arena van ongeveer 71 ångström doorsnede, omringd door 48 ijzeratomen die als reusachtige obsidianen monolietenzich als een gesloten ringmuur opheffen uit het koperen oppervlak — elk ijzeratoom zo massief en graafdonker aanwezig dat zijn loutere nabijheid voelbaar is als iets gravitationaals, iets dat de ruimte eromheen hervormt. De vloer zelf is het werkelijke wonder: vanuit een stralend centraal punt breiden perfecte, concentrische Bessel-functiegolven zich ringvormig uit als de rimpelingen van een steen in volkomen stilstaand water, maar hier bevroren in tijd — warme ambergouden kammen die oplichten als gepolijst messing, afgewisseld met diepe kobaltindigo-dalen die het licht absorberen als stil, donker water, en die naarmate ze de ijzeren wanden naderen steeds dichter op elkaar worden gedrukt tot een fijngestreepte kraag van afwisselend vuur en schaduw. Dit is geen decoratief patroon maar een directe visualisatie van de kwantummechanische waarschijnlijkheidsdichtheid: de golffunctie van een enkel elektron, opgesloten in een zogenaamd kwantumkoraal en tot stilstand gebracht in zijn eigen staande interferentiegeometrie, exact zoals in 1993 door Donald Eigler en zijn team bij IBM werd gefabriceerd met behulp van een rastertunnelmicroscoop. Boven de vloer hangt een gewichtloze, lichtdragende nevel — topazgoudkleurig boven de kammen, vrijwel onzichtbaar boven de trossen — als gecondenseerde golffunctie die precies weet waar ze mag bestaan, terwijl de monolietenmuren aan hun binnenzijde oplichten in goudreflecties van de opgesloten elektronengolf die zich tegen de rand versterkt: een kwantumkooi die, van binnenuit, eerder op een kathedraal lijkt.