C₆₀ Buckyball Orbitale Nadering

Je zweeft op minder dan twee koolstofatoombreedten boven de evenaarsgordel van een C₆₀-fullereen, en de molecule vult je gezichtsveld zoals een kleine maan dat zou doen vanuit een lage baan: een perfecte geometrische wereld van zestig warm asgrijs gloeiende koolstofkernen, gerangschikt in de onmiskenbare vijfhoeken en zeshoeken van een afgeknot icosaëder. De kortere bindingen tussen aangrenzende zeshoeken branden wit-goud en knijpen zichtbaar samen tussen hun kernen, terwijl de langere vijfhoek-zeshoekbindingen valer en diffuser zijn, hun gedeelde elektronendichtheid uitgespreid over een grotere afstand. Rondom de gehele buitenoppervlakte hangt een elektrisch-blauwe waas — de gegedelokaliseerde π-elektronenmantel die aromatische koolstofverbindingen kenmerkt — het dichts gloeiend boven de zeshoekige vlakken waar de aromatische stabilisatie het rijkst is, en weerspiegeld als een inwendige lantaarnwand diep in de holle kern van de molecule. Tegen het absolute kwantumzwart van het omringende vacuüm, vrij van elke stof of verstrooiing, is dit zelflichtende molecuul van slechts zeven ångström doorsnede het enige dat bestaat: een holle geometrische kathedraal van levend metaal, in dit bevroren filmische ogenblik volmaakt stil, maar continu trillend op frequenties die elk waarnemingsvermogen ver te boven gaan.