Corridor van gluonenbuis

Je ziet een enkele gluon-fluxbuis als een gevlochten, violet-witte zuil die het hele gezichtsveld vult en zich uitstrekt tussen twee verblindende quarkkernen. Het oppervlak is geen vaste materie maar een geconcentreerd chromodynamisch veld, strak getwijnd met dwarse quantumtrillingen die als zilveren golven over de cilindrische huid lopen, terwijl de randen oplossen in elektrisch blauw tegen een diep indigovacuüm. Rondom flitsen korte, vluchtige fluctuaties op en verdwijnen weer, als virtuele deeltjes die nauwelijks de kans krijgen te bestaan. In het midden lichten de veldlijnen op tot groen-wit, een teken dat de spanning maximaal wordt en dat de snaar op het punt staat te breken in een nieuw quark-antiquarkpaar.