Casimir Beperkt Vacuüm

Je ziet twee halfdoorzichtige goudwitte geleidende vlakken die als eindeloze wanden tegenover elkaar staan, met daartussen een smalle, diepblauwe vacuümkloof die merkbaar stiller en donkerder is dan de fonkelende blauwviolette ruimte daarbuiten. Langs de binnenzijden van de platen gloeit een zwakke blauwwitte Casimir-druk als een koude, vaste schijn die de asymmetrie van de vacuumenergie verraadt: langegolvige virtuele fotonmoden passen hier niet tussen de grenzen en worden onderdrukt. Af en toe schiet een afgebroken, violetwitte flits op, maar die dooft alweer uit voordat hij zich kan voltooien, alsof de leegte zelf hem wegdrukt. Het resultaat is een bijna kathedraalachtige stilte, een immens aanvoelende ruimte waarin iets groots is weggenomen en alleen de meetbare afdruk van die afwezigheid overblijft.