Jet Fragmentatieboom

De waarnemer staat op de plek waar de vernietiging begon, en kijkt recht in een zich vertakkende boom van chromodynamisch vuur die zich in een kegel van vijftien graden voor hem uitstrekt. Direct voor hem verdwijnt een onmogelijk dunne, razerscherpe schijf van verblindend wit-zilver licht in de diepte, wegtrekkend met een snelheid die het omringende vacuüm doet trillen in prismatische nagloed — dit is het terugstuitende quark, samengeperst door zijn eigen vaart tot een geometrie die nauwelijks meer dan ruimte lijkt te bevatten. In zijn kielzog barsten opeenvolgende generaties van snaarbreukflitsen los: eerst grote bloemen van oranje-geel vuur die zich symmetrisch opsplitsen, dan koelere vertakkingen waarin ijsblauwe pionbollen verschijnen als opaalkleurige belletjes en geelgroene kaonknopen gloeien als geoxideerd messing, terwijl de gehele structuur zich herhaalt in een zichzelf gelijkende boom die zijn energie generatie na generatie uitput tot een fijn waas van bleekgoud en roze. Terzijde explodeert een brede secundaire subjet in warme amber en oker — de zichtbare afdruk van een harde gluonstraling die het veld opnieuw verdeelt met grove, chaotische textuur — terwijl de ruimte tussen alle takken niet leeg is maar gevuld met een spookachtige goudgroene gloed, de geometrie van de kegel zelf verlichtend zoals mist de contouren van licht door bomen onthult.