IJzerkern rotsplaneet

Je kijkt uit over een donkere, bolvormige ironkern die als een klein planetoïde in de leegte hangt, met een oppervlak dat niet hard begrensd is maar golft in wazige rood-, koper- en oranjegradiënten van nucleon-dichtheid. Het geheel lijkt van binnenuit te gloeien: de sterke wisselwerking, pakking en afstoting tussen protonen en neutronen drukken als zacht licht door de kern heen, terwijl flinterdunne goudachtige veldlijnen als een zwakke kroon naar buiten waaieren. Op enige afstand rondom de kern hangt een diffuse amberkleurige halo, waar pion-uitwisseling en de afnemende kernkracht nog net zichtbaar worden voordat alles oplost in het koude, blauwzwarte vacuüm. De enorme leegte eromheen is bijna leeg maar niet helemaal stil: een fijnkorrelige quantumtrilling vult de ruimte, waardoor de kern des te massiever en aanwezig lijkt, alsof je vlak naast een klein, levend wereldlichaam zweeft.