Flits van de vernietigingshoek

In de donkere leegte zweven twee veldpatronen naar elkaar toe: links een blauw-witte golf van de elektronkans, rechts een goud-witte spiegelvorm van het positron, beide als gloeiende reliëfs van waarschijnlijkheid in plaats van als vaste deeltjes. Tussen hen knettert de uitwisseling van virtuele fotonen als snelle, doorschijnende pulsen die de afstand dichten tot op het laatste moment, waarna op het raakpunt een verblindende witgouden flits ontstaat. Daaruit schieten twee perfect tegengestelde bundels van violet-witte gammastraling weg, met licht dat zich in een fractie van een denkbeeldig ogenblik uit de scène verwijdert en niets achterlaat dan een uitdovende quantumglans. Wat overblijft is een bijna tastbare vacuümruimte, indigo en korrelig van veldspanning, waar voortdurend kortstondige fluctuaties oplichten en weer verdwijnen als het rusteloze maar lege substraat van de quantumwereld.