Nodaal Vlak van de 2p-lob

De kijker staat op een volmaakt vlakke, obsidiaanzwarte nodale vlakte waar de kansdichtheid van het 2p-elektron precies nul is, alsof de ruimte zelf daar niet mag bestaan. Aan weerszijden rijzen twee enorme, spiegelende wolkenlobben op in elektrisch blauw en violet; hun binnenranden lichten het felst op waar de waarschijnlijkheid van het elektron het grootst is, terwijl de toppen uitwaaieren in ijle amethistnevels. Fijne gouden veldlijnen krullen door beide lobben heen en verbinden alles met de onzichtbare kern, wat laat zien dat dit geen vaste materie is maar een staand patroon van een quantumveld. De schaal voelt tegelijk intiem en kosmisch: een leegte die absoluut is, begrensd door levende, trillende probabiliteitsbergen in een atomaire wereld zonder harde oppervlakken.