Je ziet een uitgestrekte, amberkleurige nevel die het hele beeld vult en naar het midden toe dichter en gloeiender wordt, alsof je zweeft in een omhullende wolk van warm glaslicht. In de kern brandt een bijna ondragelijke blauw-witte punt van elektromagnetische intensiteit, waar de protonlading de waarschijnlijkheidsdichtheid rond zich samenperst en de omliggende mist tot oranje en oker verbleekt. Naar buiten toe neemt de dichtheid langzaam af via koper, gebrande sienna en gedempt violet, tot de ruimte overgaat in koude, zwartviolette leegte; die overgang visualiseert de afnemende kans om het elektron daar aan te treffen. De fijne rimpels en korrelige shimmer in de nevel verbeelden quantumfluctuaties en interferentie, waardoor de ruimte niet als leegte voelt maar als een levend veld van kans en energie.
