Microfytobenthos Mat bij Laagwater

Op slechts een centimeter boven het wad hangt de wereld stil in een zee van brons en amber: het oppervlak is geen modder maar een levend tapijt van pennate kiezelwieren, zo dicht opeengepakt dat hun gepolijste silicawanden elkaar raken in één ononderbroken gouden vlak dat zich uitstrekt tot aan iedere horizon. De laagstaande ochtendzon schampend over dit biofilm-mozaïek, weerkaatst elke frustrule als een splinter gehamerd goudfolie, terwijl golven van iets donkerder amber de plekken verraden waar cellen in massa naar het oppervlak zijn gemigreerd — een collectieve opwaartse beweging aangedreven door lichtgradiënten, waarbij de organismen hun chloroplasten positioneren voor maximale fotosynthese voor het tij terugkeert. Tussen de ruggen van het mat klampen druppels terugtrekkend zeewater zich vast aan het oppervlak als tijdelijke loepen, hun onderkanten de gouden laag daaronder vergrotend en vertekenend, hun bovenkanten een bleekblauw hemelspiegelbeeld weergevend dat scherp contrasteert met de verzadigde warmte van de biofilm. Dieper in het oogpunt buigt een Gyrosigma-cel als een gepolijste mahonihouten prauw door het transparante EPS-gel, haar raphespleet — nauwelijks vijftig nanometer breed — langs het substraat glijdend en een spoor van slijmfibrillen achterlatend in de glycerineachtige matrix, terwijl zandkorrels als reusachtige rotsblokken oprijzen, hun oppervlakken betegeld met platliggende Cocconeis-kleppen waarvan de regelmatige areolae het zonlicht breken in vage spectrale waaiers van blauw en goud.